Antano, hai xa moito tempo, nos días en que non existían os dragóns, os homes, as mulleres e os nenos da China cazaban, pescaban e vivían en tribos baixo a protección de espíritos benévolos.

Estes espíritos asemellábanse aos animais cos que vivían desde sempre.

Os pescadores da beira do mar escolleran o peixe que escintila entre dúas augas.

Os habitantes das montañas adoptaran o paxaro que tan ben sabe cazar cando está preto das nubes.

Os xinetes das chairas infindas preferiran o cabalo que galopa veloz coma o vento.

Os das altas mesetas puxéronse baixo a protección da serpe que cobreguea silandeira dun lugar a outro.

E as xentes dos fértiles arrozais tíñanlle fe ao búfalo, amigo do home e traballador incansable.

Así vivían os homes, as mulleres e os nenos de China, baixo a protección do peixe, do paxaro, do cabalo. da serpe e do búfalo.

E igualmente, por desgraza, tamén así guerreaban no nome de todos os seus animais protectores.

Tantísimo combatían que, un día, todos os nenos de todas as tribos da China cansaron de tanta loita e declaráronlle a guerra á guerra.

Entón decidiron crear un animal que protexese a todos os homes á vez: un animal vivo coma o peixe, libre coma o paxaro, rápido coma o cabalo, astuto coma a serpe e forte coma o búfalo. Tomaron o corpo da serpe e pegáronlle as escamas do peixe. Colleron a cabeza do cabalo e puxéronlle os cornos do búfalo. Logo xuntaron a cabeza e o corpo, e engadíronlle as patas do paxaro. E aquel animal fabuloso que podía alzarse no aire, somerxerse no mar e afundirse na terra chamáronlle DRAGÓN.

Cando os homes e as mulleres de todas as tribos de China descubriron o dragón imaxinado polos seus fillos, pareceulles tan fermoso que, por primeira vez, estiveron todos de acordo. E entón decidiron que xamais farían a guerra entre eles.

Abofé que houbo outras guerras, pero o dragón segue a ser en China o animal da paz, e todos os anos é unha alegría festexar con el o Aninovo chinés.

Un día os catro dragóns foron voando dende o mar ata o ceo, perseguindo ás nubes, xogando, cando de súpeto o dragón Perlín sinalou cara terra. Os dragóns viron moitas persoas facendo ofrendas extraordinarias, queimando barriñas de incenso, implorando aos deuses que enviasen chuvia para que puidesen sobrevivir os seus fillos.

Os dragóns viron que os campos de arroz estaban secos, os cultivos estragáranse e, ata as árbores semellaban esqueletos. Os catro estaban emocionados.

- “Mirade que famentas e débiles están estas persoas- dixo o dragón amarelo- si non chove pronto, morrerán”.

- “Veña- dixo o dragón longo- ímoslle  pedir ao emperador Xade que chova”.

Os catro dragóns eleváronse entre as nubes, voando ata o distante palacio celeste do emperador Xade.

- “Como ousades interromper o traballo tan importante que teño?- dixo o emperador- comportádevos como debedes e volvede ao mar que é o voso sitio”

- “Pero maxestade, os cultivos están secos. As persoas están morrendo de fame, é necesario mandarlles chuvia rápido”

- “De acordo, volvede ao mar, tranquilos, que mañá eu mandarei chuvia a esa xente”, – dixo Xade -, con ganas de botar outra cabezadiña. E antes de que os catro dragóns chegaran felices de volta ao Mar do Leste, o todopoderoso emperador Xade mandou a un grupo de fadas celestiais que lle cantasen unha linda canción e quedou durmido profundamente.

Pasaron dez días e os dragóns decidiron dar outro paseo polo ceo a ver como estaban aquelas persoas na terra.

Quedaron abraiados ao ver que aínda non caera nin unha pinga de chuvia. As persoas estaban desesperadas, ata comían herbas e pedras!.

Os catro dragóns déronse conta de que o todopoderoso emperador só pensaba no beneficio propio, no pracer. Terían que atopar unha solución eles mesmos. Miráronse mentres voaban sobre o gran Mar e o dragón longo tivo unha idea:

- “O mar non está cheo de auga? Debemos absorbela toda e botala polo ceo e así salvaremos ás persoas. Así comezaron a sorber a auga do Mar do Leste, enchendo as súas barrigas, e baleirándoa sobre aquela rexión ata que comezou a chover.

As persoas berraban con sorpresa e cheos de alegría:

- “Chove!, Chove!”

Entonces empezaron a brotar pequenos ríos por todas partes percorrendo os campos de arroz e tódolos cultivos.

Nese momento o emperador Xade estaba realmente furioso e mandou apresar aos catro dragóns. Cando os tivo diante díxolles:

- Como vos atrevedes a facer chover sen o meu permiso? Está é a última vez que desobedecedes.

E anoxado chamou ao deus da terra que encerrou aos catro dragóns dentro de catro inmensas montañas, quedando alí capturados para sempre.

Pero os dragóns estaban moi orgullosos de ter axudado a tantas persoas. E así, convertéronse nos catro grandes ríos que cruzan China, transformando as terras desérticas en fértiles, regando todo o territorio e indo a morrer ao mar.

Os catro grandes ríos son: Heilongjian (dragón negro), ao norte, distante e frío; Huang He (dragón amarelo), no centro; el Changjiang (Inag-Tse (dragón longo) no remoto sur e o Xi Jiang (Perlin), ocupando o sur tropical.

(Han-Wei Liu)